Sztuka starożytna poza cywilizacją klasyczną: od neandertalczyków

nieobowiązkowe

Zajęcia będą poświęcone kształtowaniu się pojęć estetycznych społeczeństw pradziejowych i wytwarzanej przez nie plastyki i zdobnictwa, od początków pradziejów do początków wczesnego średniowiecza. Szczególną rolę będzie odgrywało pytanie, jaką rolę odgrywały oddziaływania cywilizacji śródziemnomorskiej.

1. Początki świata śródziemnomorskiego i barbarzyńcy wokół niego

2. Barbarzyńcy w oczach Greków – Herodot i Scytowie

3. Grecy, Etruskowie i krąg halsztacki

4. Świat śródziemnomorski a Celtowie

5. Pierwsi Germanie – Cymbrowie i Bastarnowie

6. Interpretatio romana – Germanie w oczach Rzymian i Lugiorum nomen

7. Inni barbarzyńcy na granicach Imperium Romanum – Dakowie i Getowie

8. Następcy Scytów – Sarmaci nad Dnieprem, Dniestrem i Dunajem

9. Nad „Oceanem” – Swionowie w Skandynawii

10. Nad „Oceanem”– Estiowie i Sytonowie na wschodnim wybrzeżu Bałtyku

11. Wnętrze Europy Wschodniej – problem Wenetów

12. Wojny markomańskie i kryzys świata śródziemnomorskiego w III wieku AD

13. Barbaricum wobec kryzysu świata śródziemnomorskiego – złoto grobów książęcych

14. Goci – ze Skandynawii nad Morze Czarne

Metody prowadzenia zajęć:

konwersatorium, konwersatorium z elementami wykładu

Zajęcia będą odwoływały się do ogólnej wiedzy uczestników i informacji przekazywanych przez prowadzącego. Podane niżej pozycje stanowią wskazówki bibliograficzne, dla osób chcących poszerzyć wiedzę.

Wł. Antoniewicz, Historia sztuki najdawniejszych społeczeństw pierwotnych. Część 1, Warszawa 1957.

A. Böhme, Schmuck der römischer Frau, Kleine Schriften zur Kenntnis der römischen Besatzungsgeschichte Südwestdeutschlands 11, Stuttgart 1974.

E. Bugaj, Motywy figuralne na ceramice germańskiego kręgu kulturowego, Poznań 1999.

J. Gąssowski, Sztuka pradziejowa w Polsce, Warszawa 1975.

P. Kaczanowski, J.K. Kozłowski, Najdawniejsze dzieje ziem polskich (do VII w.), Wielka historia Polski, tom 1, Kraków 1998.

T. Kolnik, Rímske a Germánske Umenie na Slovensku, Bratislava 1984.

M. Mączyńska, Światło z popiołu. Wędrówki ludów w Europie w IV i V wieku, Warszawa 2013.

J. Rosen-Przeworska, Ikonografia wschodnioceltycka, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1976.

A. Rzeszotarska-Nowakiewicz, Styl Nidajno. Źródła, inspiracje i przykłady rzymsko-barbarzyńskiej koncepcji zdobniczej z późnej starożytności, Warszawa 2021.

Po ukończeniu kursu

absolwent zna i rozumie:

K_W02 – w zaawansowanym stopniu terminologię historyczno-artystyczną dotyczącą dzieł sztuki, w szczególności w zakresie technik, materiałów, funkcji, datowania, warunków przechowywania, sposobów inwentaryzacji

K_W04 – szczegółowe zagadnienia z zakresu historii sztuki w ujęciu chronologicznym, tematycznym i problemowym, w zakresie najważniejszych stylów artystycznych, kierunków, ruchów, tendencji, środowisk, epok historyczno-artystycznych

absolwent potrafi:

K_U04 – wykorzystywać posiadaną wiedzę w zakresie rozpoznawania różnych rodzajów obiektów sztuki (pod względem techniki, typologii, chronologii, stylistyki, genezy, atrybucji) oraz przeprowadzenia ich krytycznej analizy i interpretacji z zastosowaniem typowych metod, w celu określenia ich znaczeń, oddziaływania społecznego i miejsca w procesie historyczno-kulturowym

K_U07 – komunikować się z otoczeniem z wykorzystaniem specjalistycznej terminologii, poglądów różnych badaczy historii sztuki i historii kultury

K_U11 – planować i organizować pracę indywidualną oraz w zespole (także o charakterze interdyscyplinarnym)

absolwent jest gotów do:

K_K01 – krytycznej oceny posiadanej wiedzy i odbieranych treści, dostępnych poprzez wszystkie kanały wykorzystywane w naukach o sztuce

K_K02 – uznawania znaczenia wiedzy we właściwym określeniu priorytetów służących realizacji zadań, sformułowanych problemowo przez siebie i innych, w tym ekspertów

Forma zaliczenia:

praca na zajęciach

Kryteria oceniania:

aktywność w trakcie zajęć